Vandaag zijn we bij onze „eigen” gynaecoloog geweest voor de 2e echo, leuk om bij onze eigen gynaecoloog te zijn, ouderwets gezellig en begroet met een ferme handdruk. Zoals gebruikelijk mocht ik meteen door voor de echo en vrijwel meteen kregen we een mooi „roffeljte” te horen, de hartslag van de kleine!

Verder meteen uitleg wat we te zien kregen, inclusief een kleuren plaatje waarbij we duidelijk de bloedstroom (aan- en afvoer) via de navelstreng konden zien. Daarna natuurlijk even meten hoe groot het nu al is, 27,49 mm en dat wil zeggen 9 weken en 3 dagen. Uitgerekende datum is dan ook 20 februari 2009.

Na de echo natuurlijk e.e.a. besproken, zo is ook besloten dat ik onder controle van de gynaecoloog blijf dit i.v.m. mijn leeftijd (bijna 36), overgewicht en ook omdat Arie-Janne al geen kleintje was... (4.850 gr.)

En als laatste kwam nog de vraag of we een „gecombineerde test (dubbeltest en nekplooimeting)test„ willen doen, dit om de kans te berekenen op een kindje met down-syndroom. Tegenwoordig is dat een gecombineerde test waarbij er bloedgeprikt zal worden om naar mijn hormonen te kijken én een nekplooi meting. Aan de hand daarvan berekenen ze hoeveel kans we hebben op een kindje met down-syndroom. Afhankelijk van die uitslag kun je dan nog kiezen voor een vruchtwaterpunctie. Wij willen wel zo’n test doen, maar ongeacht de uitkomst, niet die vruchtwaterpunctie. Voor ons is een kindje met of zonder down syndroom even waardevol, ongeacht de extra zorg die dit met zich mee kan brengen.


(reacties graag in het gastenboek)